این بحث را به این خاطر مطرح می کنم که یادآور شوم چگونه پیامبران ورسولان الهی ومؤمنان حقیقی را الگو قرار دهیم وبدانیم که آنها از چه وسیله ای برای رسیدن به خداوند استفاده کرده اند. ابتدا به سراغ قرآن می رویم؛

در قرآن مجید فقط دو آیه وجود دارد که کلمه ی "الوسیله" در آنها به کار رفته وآیه ی دوم می تواند به عنوان توضیح آیه ی اول به شمار آید که وقتی دیگران را وسیله قرار می دهیم بدانیم که آنها خود در جستجوی این هستند که بهترین وسیله چیست(سخن علی ع را در ادامه بخوانید):

آیه ی اول:

5:35 یأیها الذین ءامنوا اتقوا الله وابتغوا إلیه الوسیلة وجهدوا فى سبیله لعلکم تفلحون
ای کسانی که ایمان دارید، هیبت و حرمت خدا را ارج نهید و در جستجوی راه و روشی به سوی او باشید و در راه او بکوشید تا موفق شوید.

آیه ی دوم:

17:57 أولئک الذین یدعون یبتغون إلى ربهم الوسیلة أیهم أقرب ویرجون رحمته ویخافون عذابه إن عذاب ربک کان محذورا
حتی معبودانی که آنها می خوانند خودشان در جستجوی راه و وسیله ای به سوی پروردگارشان هستند. آنها برای رحمت او دست به دعا برمی دارند و از عذاب او می ترسند. مطمئنا، عذاب پروردگارت وحشتناک است.


ضمن این که شماره ی سوره و آیه برابر 114 و مضرب 19 است(19*6): 5+35+17+57 = 114

در نهج البلاغه نیز  مصادیق "وسیله" را در خطبه ی 109 ودر بعضی ترجمه ها خطبه ی 110 ملاحظه فرمایید:


109

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَیْهِ السَّلامُ
از خطبه هاى آن حضرت است
اِنَّ اَفْضَلَ ما تَوَسَّلَ بِهِ الْمُتَوَسِّلُونَ اِلَى اللّهِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى
برتر چیزى که متوسلان به خداوند پاک و بزرگ به آن توسل جستند عبارت است از:

الاْیمانُ بِهِ وَ بِرَسُولِهِ; وَالْجِهادُ فى سَبیلِهِ فَاِنَّهُ ذِرْوَةُ الاِْسْلامِ;
ایمان به خدا و رسول او; و جهاد در راه حق که قلّه اسلام;
وَ کَلِمَةُ الاِْخْلاصِ فَاِنَّهَا الْفِطْرَةُ; وَ اِقامُ الصَّلاةِ فَاِنَّها الْمِلَّةُ; وَ ایتاءُ
و کلمه اخلاص که فطرت توحیدى; و به پا داشتن نماز که حقیقت آیین; و اداى
الزَّکاةِ فَاِنَّها فَریضَةٌ واجِبَةٌ; وَ صَوْمُ شَهْرِ رَمَضانَ فَاِنَّهُ جُنَّةٌ مِنَ
زکات که فریضه اى مشخص و لازم; و روزه ماه رمضان که سپر از
الْعِقابِ; وَ حِجُّ الْبَیْتِ وَاعْتِمارُهُ فَاِنَّهُما یَنْفِیانِ الْفَقْرَ، وَ یَرْحَضانِ
عذاب; و حج و عمره خانه خدا که نابودکننده فقر و شوینده
الذَّنْبَ; وَ صِلَةُ الرَّحِمِ فَاِنَّها مَثْراةٌ فِى الْمالِ، وَ مَنْسَأَةٌ فِى الاَْجَلِ;
گناه; و صله رحم که عامل ازدیاد ثروت و طول عمر;
وَ صَدَقَةُ السِّرِّ فَاِنَّها تُکَفِّرُ الْخَطیئَةَ; وَ صَدَقَةُ الْعَلانِیَةِ فَاِنَّها تَدْفَعُ
و صدقه پنهانى که کفّاره گناهان; و صدقه آشکار که دفع کننده مردن
میتَةَ السُّوءِ; وَ صَنائِعُ الْمَعْرُوفِ فَاِنَّها تَقى مَصارِعَ الْهَوانِ.
بد است; و انجام کارهاى خوب و نیکى به دیگران که آدمى را از افتادن در خوارى حفظ مى کند.
اَفیضُوا فى ذِکْرِاللّهِ فَاِنَّهُ اَحْسَنُ الذِّکْرِ، وَ ارْغَبُوا فیما وَعَدَ
به یاد خدا شتاب ورزید که بهترین ذکر است، و به آنچه به اهل تقوا وعده داده
الْمُتَّقینَ فَاِنَّ وَعْدَهُ اَصْدَقُ الْوَعْدِ، وَاقْتَدُوا بِهَدْىِ نَبِیِّکُمْ فَاِنَّهُ اَفْضَلُ
رغبت نمایید که وعده اش صادقترین وعده هاست، و به روش پیامبر اقتدا کنید که برترین
الْهَدْىِ، وَاسْتَنُّوا بِسُنَّتِهِ فَاِنَّها اَهْدَى السُّنَنِ، وَ تَعَلَّمُوا الْقُرْآنَ فَاِنَّهُ
روش، و به سنّت او رفتار نمایید که رهنماترین سنّت است، و قرآن بیاموزید که
اَحْسَنُ الْحَدیثِ، وَ تَفَقَّهُوا فیهِ فَاِنَّهُ رَبیعُ الْقُلُوبِ، وَاسْتَشْفُوا بِنُورِهِ
بهترین گفتارست، و در آن اندیشه کنید که بهار دلهاست، و از نورش شفا خواهید
فَاِنَّهُ شِفاءُ الصُّدُورِ، وَاَحْسِنُوا تِلاوَتَهُ فَاِنَّهُ اَنْفَعُ الْقَصَصِ.
که شفاى سینه هاست، و آن را به نیکوترین صورت بخوانید که سودمندترین داستان سرایى است.
فَاِنَّ الْعالِمَ الْعامِلَ بِغیْرِ عِلْمِهِ کَالْجاهِلِ الْحائِرِ الَّذى لایَسْتَفیقُ
زیرا عالمى که به غیر علمش عمل کند همچون نادانى است سرگردان که از جهلش
مِنْ جَهْلِهِ، بَلِ الْحُجَّةُ عَلَیْهِ اَعْظَمُ، وَالْحَسْرَةُ لَهُ اَلْزَمُ، وَ هُوَ عِنْدَاللّهِ
به هوش نیاید، بلکه حجت حق بر او عظیم تر، و اندوهش دائم تر، و نزد خدا بیش از همه سزاوار
اَلْــوَمُ .
ملامت است.
(ترجمه ی حسین انصاریان